علت کم شنوایی در همه افراد یکسان نیست؛ بعضی افراد از بدو تولد با آن مواجه هستند و برخی دیگر بر اثر عوامل ژنتیکی، بیماری، افزایش سن یا آسیب های محیطی دچار افت شنوایی می شوند. اما آیا تفاوت این علت ها به معنای تفاوت در روش درمان است؟ در این مقاله بررسی می کنیم که مادرزادی، ارثی یا اکتسابی بودن کم شنوایی چه نقشی در انتخاب سمعک و سایر گزینه های درمانی دارد.
علت کم شنوایی بر انتخاب درمان تاثیر دارد؛ اما تنها معیار تصمیم گیری نیست.
- اگر افت شنوایی بر اثر جرم گوش، عفونت یا مشکلات گوش میانی ایجاد شده باشد، ممکن است با درمان پزشکی یا جراحی بهبود یابد.
- در بسیاری از کم شنوایی های حسی عصبی، ارثی یا دائمی، سمعک می تواند شنیدن و درک گفتار را بهتر کند.
- اگر کم شنوایی شدید تا عمیق باشد و سمعک سود کافی ایجاد نکند، امکان استفاده از کاشت حلزون بررسی می شود.
- در کودکان دارای کم شنوایی مادرزادی، تشخیص و مداخله زودهنگام برای رشد گفتار و زبان اهمیت ویژه‌ای دارد.
در نهایت، روش مناسب براساس علت، نوع و شدت افت شنوایی، محل آسیب، سن، میزان درک گفتار و نتیجه شنوایی سنجی انتخاب می شود؛ بنابراین مادرزادی، اکتسابی یا ارثی بودن به تنهایی درمان را مشخص نمی کند.
کم شنوایی مادرزادی، اکتسابی و ارثی چه تفاوتی دارند؟
یکی از اشتباهات رایج این است که کم شنوایی مادرزادی، اکتسابی و ارثی را سه نوع کاملا جدا بدانیم. در واقع، «مادرزادی» و «اکتسابی» بیشتر زمان وجود یا شروع کم شنوایی را بیان می کنند؛ درحالی که «ارثی» یا «ژنتیکی» به منشاء ایجاد آن مربوط است.
به همین دلیل، یک کم شنوایی می تواند هم زمان مادرزادی و ارثی باشد. همچنین بعضی تغییرات ژنتیکی ممکن است هنگام تولد علامتی ایجاد نکنند و افت شنوایی ناشی از آن ها در کودکی، نوجوانی یا بزرگسالی ظاهر شود.
کم شنوایی مادرزادی چیست؟
کم شنوایی مادرزادی به افت شنوایی گفته می شود که از زمان تولد وجود دارد؛ حتی اگر بلافاصله تشخیص داده نشود. این وضعیت ممکن است یک یا هر دو گوش را درگیر کند و شدت آن از خفیف تا عمیق متفاوت باشد.
علت کم شنوایی مادرزادی همیشه ارثی نیست. تغییرات ژنتیکی، بعضی عفونت های دوران بارداری، کمبود اکسیژن هنگام تولد، زردی شدید نوزادی، وزن بسیار کم هنگام تولد و برخی ناهنجاری های ساختاری گوش می توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند.
تشخیص زودهنگام در این گروه اهمیت زیادی دارد؛ زیرا شنیدن در رشد گفتار، زبان و مهارت های ارتباطی کودک نقش اساسی دارد.
کم شنوایی اکتسابی چیست؟
کم شنوایی اکتسابی پس از تولد ایجاد می شود و می تواند در هر سنی اتفاق بیفتد. قرارگر فتن طولانی مدت در معرض صدای بلند، افزایش سن، عفونت های گوش، ضربه به سر یا گوش، مصرف بعضی داروهای آسیب رسان به شنوایی، بیماری های مزمن و مشکلات گوش میانی از علل احتمالی آن هستند.
اکتسابی بودن به تنهایی نشان نمی دهد که کم شنوایی موقت، دائمی یا قابل درمان است. برای مثال، افت شنوایی ناشی از انسداد مجرای گوش ممکن است پس از رفع انسداد بهبود یابد؛ اما کم شنوایی حسی عصبی ناشی از آسیب صوتی یا افزایش سن معمولا دائمی است و ممکن است به سمعک و توان بخشی شنوایی نیاز داشته باشد.
کم شنوایی ارثی یا ژنتیکی چیست؟
کم شنوایی ژنتیکی بر اثر تغییر در ژن های مرتبط با شکل گیری یا عملکرد سیستم شنوایی ایجاد می شود. این تغییرات ممکن است از یکی یا هر دو والد منتقل شوند یا در مواردی برای نخستین بار در فرد به وجود بیایند. بنابراین نبود سابقه کم شنوایی در خانواده، احتمال ژنتیکی بودن آن را کاملا رد نمی کند.
کم شنوایی ژنتیکی ممکن است از بدو تولد وجود داشته باشد یا دیرتر ظاهر شود. همچنین می تواند فقط شنوایی را درگیر کند یا همراه با علائم دیگری مانند مشکلات بینایی، قلبی یا تعادلی باشد.
براساس توضیحات سازمان جهانی بهداشت درباره علل کم شنوایی، عوامل ژنتیکی و عفونت های داخل رحمی می توانند پیش از تولد بر شنوایی اثر بگذارند؛ درحالی که عفونت، نویز، ضربه، بعضی داروها و افزایش سن از عوامل موثر در مراحل بعدی زندگی هستند.
| اصطلاح | چه چیزی را مشخص می کند؟ | نمونه علت |
|---|---|---|
| اصطلاح | چه چیزی را مشخص می کند؟ | نمونه علت |
| کم شنوایی مادرزادی | وجود افت شنوایی از زمان تولد | عوامل ژنتیکی، عفونت دوران بارداری یا عوارض تولد |
| کم شنوایی اکتسابی | ایجاد افت شنوایی پس از تولد | نویز، عفونت، ضربه، دارو یا افزایش سن |
| کم شنوایی ارثی | منشا ژنتیکی افت شنوایی | تغییرات ژنی مادرزادی، دیررس یا پیش رونده |
آیا علت کم شنوایی واقعا گزینه های درمانی را تغییر می دهد؟
علت کم شنوایی به متخصص کمک می کند تشخیص دهد آیا عامل ایجاد کننده قابل برطرف شدن است یا باید با استفاده از وسایل کمک شنوایی و توان بخشی، اثرات باقیمانده را مدیریت کرد. با این حال، دو نفر با علت ظاهرا مشابه ممکن است به درمان های متفاوتی نیاز داشته باشند؛ زیرا محل آسیب، شدت افت شنوایی و توانایی درک گفتار آن ها یکسان نیست.
برای مثال، عفونت گوش میانی ممکن است افتی موقت ایجاد کند، اما در فردی دیگر به پرده یا استخوانچه ها آسیب برساند و بررسی جراحی یا سمعک را ضروری کند. بنابراین علت، نقطه شروع تصمیم گیری است و نتیجه معاینه و آزمایش ها مسیر نهایی را مشخص می کند.
محل آسیب چگونه مسیر درمان را تعیین می کند؟
کم شنوایی براساس محل آسیب معمولا در یکی از سه گروه قرار می گیرد:
- کم شنوایی انتقالی یا هدایتی: صدا به درستی از گوش خارجی یا میانی به گوش داخلی منتقل نمی شود. تجمع جرم، عفونت گوش میانی، وجود مایع پشت پرده گوش، پارگی پرده یا اختلال استخوانچه ها از علت های احتمالی هستند. بعضی از این مشکلات با درمان پزشکی یا جراحی بهبود پیدا می کنند؛ اما اگر درمان علت امکان پذیر نباشد یا بخشی از افت باقی بماند، ممکن است سمعک یا وسیله کمک شنوایی استخوانی بررسی شود.
- کم شنوایی حسی عصبی: سلول های حسی حلزون گوش، رشته های عصبی یا دیگر بخش های مسیر شنوایی دچار آسیب شده‌اند. افزایش سن، صدای بلند، عوامل ژنتیکی، بعضی داروها و تعدادی از بیماری ها می توانند چنین آسیبی ایجاد کنند. این نوع افت در بسیاری از موارد دائمی است و بسته به شدت آن، سمعک، توان بخشی یا کاشت حلزون در نظر گرفته می شود.
- کم شنوایی مختلط: ترکیبی از مشکلات انتقالی و حسی عصبی است. ممکن است ابتدا عامل مربوط به گوش خارجی یا میانی درمان و سپس برای افت باقیمانده از سمعک یا راهکار دیگری استفاده شود.
چه علت هایی ممکن است با درمان پزشکی یا جراحی کنترل شوند؟
برخی موارد کم شنوایی در اثر یک مشکل قابل درمان یا کنترل ایجاد می شوند. انسداد مجرای گوش با جرم، بعضی عفونت ها، تجمع مایع در گوش میانی و برخی بیماری های التهابی در این گروه قرار می گیرند. انتخاب دارو یا اقدام پزشکی به علت دقیق بیماری وابسته است و نباید بدون معاینه پزشک انجام شود.
اگر بیماری به گوش داخلی آسیب دائمی رسانده باشد، درمان عامل اولیه لزوما شنوایی از دست رفته را بازنمی گرداند. در این شرایط پس از کنترل بیماری، نیاز فرد به سمعک یا توان بخشی ارزیابی می شود.
جراحی بیشتر زمانی مطرح می شود که یک مشکل ساختاری یا مکانیکی وجود داشته باشد. ترمیم پارگی پرده گوش، اصلاح عملکرد استخوانچه ها، درمان بعضی عفونت های مزمن و رسیدگی به برخی ناهنجاری های مادرزادی از موارد احتمالی هستند. با این حال، سن، شرایط عمومی فرد، میزان آسیب، احتمال موفقیت جراحی و وجود هم زمان کم شنوایی حسی عصبی باید بررسی شوند.
کم شنوایی ناگهانی چه تفاوتی دارد؟
اگر شنوایی یک گوش یا هر دو گوش به طور ناگهانی یا طی مدت کوتاهی کاهش پیدا کند، نباید منتظر ماند تا مشکل خود به خود برطرف شود. احساس کیپ شدن گوش، وزوز، سرگیجه یا دشواری ناگهانی در شنیدن ممکن است همراه این وضعیت باشند و گاهی با تجمع جرم یا گرفتگی معمولی اشتباه گرفته شوند.
کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی به ارزیابی سریع پزشکی نیاز دارد. براساس توضیحات مؤسسه ملی ناشنوایی و سایر اختلالات ارتباطی آمریکا درباره کم شنوایی ناگهانی، به تعویق افتادن درمان برای بیش از دو تا چهار هفته می تواند احتمال کاهش یا برگشت آسیب دائمی را کمتر کند. بنابراین در افت ناگهانی، نخستین اقدام مراجعه برای تشخیص است، نه خرید سمعک.
درمان کم شنوایی مادرزادی چگونه انتخاب می شود؟
درمان کم شنوایی مادرزادی براساس علت، نوع و شدت افت و شرایط رشد کودک انتخاب می شود. از آنجا که دسترسی به صدا در رشد گفتار و زبان نقش مهمی دارد، غربالگری شنوایی نوزادان و شروع زودهنگام مداخلات اهمیت زیادی پیدا می کند.
اگر افت شنوایی ناشی از ناهنجاری یا اختلالی در گوش خارجی و میانی باشد، امکان درمان پزشکی، جراحی یا استفاده از وسایل کمک شنوایی استخوانی بررسی می شود. در کم شنوایی حسی عصبی، میزان شنوایی باقیمانده و پاسخ کودک به تقویت صدا تعیین می کند که سمعک تا چه اندازه مفید است.
نقش سمعک در کم شنوایی مادرزادی
سمعک می تواند صداها را متناسب با الگوی افت شنوایی کودک تقویت کند تا دسترسی بیشتری به صداهای محیط و گفتار داشته باشد. انتخاب و تنظیم آن باید براساس آزمایش های تخصصی انجام شود و با رشد گوش و تغییر نیازهای شنیداری کودک به صورت دوره‌ای بازبینی شود.
کودک ممکن است در کنار سمعک به آموزش شنیداری، گفتاردرمانی و همراهی خانواده نیاز داشته باشد. استفاده منظم، تنظیم دقیق و پیگیری دوره‌ای نیز بر نتیجه اثر می گذارند.
اگر افت شنوایی شدید تا عمیق باشد و کودک با وجود استفاده مناسب از سمعک، دسترسی کافی به صداهای گفتاری پیدا نکند، ارزیابی کاشت حلزون مطرح می شود. این تصمیم پس از بررسی های شنوایی شناختی و پزشکی و توسط تیم تخصصی گرفته می شود.
آیا کم شنوایی ارثی قابل درمان است؟
ژنتیکی یا ارثی بودن کم شنوایی به تنهایی مشخص نمی کند که سمعک، کاشت حلزون یا گزینه دیگری مناسب است. تغییرات ژنتیکی مختلف می توانند بخش های متفاوتی از سیستم شنوایی را درگیر کنند و باعث افت خفیف، شدید، ثابت یا پیش رونده شوند. به همین دلیل، دو فرد مبتلا به کم شنوایی ژنتیکی ممکن است نیازهای درمانی کاملا متفاوتی داشته باشند.
در بسیاری از کم شنوایی های حسی عصبی ارثی، آسیب با درمان های رایج ترمیم نمی شود. سمعک می تواند برای افراد دارای شنوایی باقیمانده مفید باشد و اگر افت شدید یا عمیق باشد و تقویت صوت سود کافی ایجاد نکند، ارزیابی کاشت حلزون انجام می شود.
آزمایش ژنتیک چه کمکی می کند؟
آزمایش ژنتیک ممکن است به شناسایی علت، پیش بینی روند افت و تشخیص درگیری سایر اندام ها کمک کند. مشاوره ژنتیک نیز اطلاعاتی درباره الگوی انتقال و احتمال بروز آن در دیگر اعضای خانواده ارائه می دهد.
نبود سابقه کم شنوایی در خانواده، علت ژنتیکی را رد نمی کند. براساس راهنمای مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها درباره ژنتیک و کم شنوایی، بعضی تغییرات ژنی به شکل مغلوب منتقل می شوند؛ بنابراین والدینی که خودشان کم شنوایی ندارند نیز ممکن است ناقل باشند.
آیا ژن درمانی جایگزین سمعک شده است؟
پژوهش های ژن درمانی برای بعضی انواع مشخص کم شنوایی ارثی در حال پیشرفت است، اما نتایج آن ها به همه انواع قابل تعمیم نیست. در حال حاضر ژن درمانی جایگزینی عمومی و در دسترس برای سمعک یا کاشت حلزون نیست و نباید مداخله مناسب فعلی را به امید درمان های پژوهشی به تاخیر انداخت.
درمان کم شنوایی اکتسابی به چه عواملی بستگی دارد؟
در کم شنوایی اکتسابی، ابتدا باید عامل و محل آسیب مشخص شود. مشکلات ناشی از جرم، عفونت یا بعضی اختلالات گوش میانی ممکن است با رسیدگی به عامل زمینه‌ای بهبود یابند. اگر صدای بلند، افزایش سن، بعضی داروها، ضربه یا بیماری به گوش داخلی آسیب دائمی زده باشد، تمرکز بر جبران افت است. برای بسیاری از این افراد سمعک بررسی می شود و در افت شدید تا عمیق، اگر سود کافی ایجاد نکند، ارزیابی کاشت حلزون مطرح خواهد شد.
چه عواملی روش نهایی درمان را مشخص می کنند؟
شناخت علت برای انتخاب درمان ضروری است، اما نتیجه شنوایی سنجی و شرایط فرد مشخص می کند کدام راهکار می تواند بیشترین فایده را داشته باشد. مهم ترین عوامل عبارتند از:
- نوع کم شنوایی؛ انتقالی، حسی عصبی یا مختلط
- شدت افت در فرکانس های مختلف
- یک طرفه یا دوطرفه بودن مشکل
- میزان درک و تشخیص گفتار
- ثابت یا پیش رونده بودن افت
- سن فرد و زمان شروع کم شنوایی
- وضعیت پرده گوش، حلزون و عصب شنوایی
- سابقه استفاده از سمعک و میزان سودمندی آن
- نیازهای ارتباطی، شغلی و تحصیلی فرد
ممکن است دو نفر کم شنوایی حسی عصبی با شدت مشابه داشته باشند، اما به دلیل تفاوت در درک گفتار و سبک زندگی، به تنظیمات و امکانات متفاوتی نیاز پیدا کنند.
چه زمانی سمعک می تواند انتخاب مناسبی باشد؟
سمعک برای افرادی مناسب است که تقویت هدفمند صدا بتواند دسترسی آن ها به گفتار و صداهای محیط را بهبود دهد. این وسیله بیشتر در کم شنوایی های حسی عصبی دائمی استفاده می شود؛ اما در بعضی موارد انتقالی یا مختلط نیز کاربرد دارد، به خصوص زمانی که درمان پزشکی یا جراحی امکان پذیر نباشد یا بخشی از افت پس از درمان باقی بماند.
سمعک تمام صداها را به یک اندازه بلند نمی کند؛ براساس ادیوگرام برنامه ریزی می شود تا فرکانس های مورد نیاز را متناسب تقویت کند. میکروفن جهت‌دار، مدیریت نویز و اتصال به تلفن نیز می توانند شنیدن را آسان تر کنند.
با این حال، سمعک شنوایی طبیعی را بازنمی گرداند و نمی تواند در همه موقعیت ها گفتار را کاملا از نویز جدا کند. نتیجه استفاده از آن به تنظیم تخصصی، میزان استفاده روزانه، دوره سازگاری و توانایی سیستم شنوایی در پردازش صدا بستگی دارد.
آیا علت کم شنوایی مدل سمعک را تعیین می کند؟
علت بر انتخاب راهکار کلی اثر می گذارد، اما مدل و قدرت سمعک بیشتر با توجه به این موارد مشخص می شود:
- شکل و شدت افت در ادیوگرام
- میزان توان خروجی و تقویت مورد نیاز
- اندازه و شرایط مجرای گوش
- سن و توانایی کار با قطعات کوچک
- درک گفتار در سکوت و محیط شلوغ
- نیاز به اتصال بی سیم، میکروفن جانبی یا لوازم کمکی
- شرایط شغلی و محیط های شنیداری پرتکرار
- امکان تنظیم مجدد در صورت تغییر شنوایی
برای مثال، دو فرد دارای کم شنوایی ارثی ممکن است به دو سمعک متفاوت نیاز داشته باشند؛ زیرا شدت افت، شکل ادیوگرام و توانایی تشخیص گفتار آن ها متفاوت است.
چه زمانی کاشت حلزون بررسی می شود؟
کاشت حلزون معمولا برای بعضی افراد دارای کم شنوایی حسی عصبی شدید تا عمیق بررسی می شود که با وجود استفاده مناسب از سمعک، دسترسی کافی به صداهای گفتاری ندارند. برخلاف سمعک که صدا را تقویت می کند، کاشت حلزون بخش های آسیب دیده گوش داخلی را دور می زند و عصب شنوایی را به صورت الکتریکی تحریک می کند.
براساس توضیحات مؤسسه ملی ناشنوایی و سایر اختلالات ارتباطی درباره تفاوت سمعک و کاشت حلزون، کاشت حلزون شنوایی طبیعی را بازنمی گرداند؛ بلکه بازنمایی مفیدی از صدا ایجاد می کند که فرد باید به مرور تفسیر آن را یاد بگیرد.
کاندیداتوری کاشت حلزون فقط با عدد شدت افت مشخص نمی شود. تیم تخصصی معمولا میزان سودمندی سمعک تنظیم شده، امتیاز درک گفتار، سلامت عصب و حلزون، مدت زمان کم شنوایی شدید، سن شروع مشکل و آمادگی فرد یا خانواده برای توان بخشی را بررسی می کند.
در بعضی افراد ممکن است سمعک در یک گوش و کاشت حلزون در گوش دیگر استفاده شود. انتخاب میان این گزینه ها به محل آسیب و ارزیابی تخصصی وابسته است.
چرا توان بخشی، بخشی از مسیر درمان است؟
دریافت سمعک یا انجام کاشت حلزون پایان مسیر نیست. مغز باید صداهای جدید یا تقویت شده را پردازش و تفسیر کند. این فرایند در کودکانی که هنوز در حال یادگیری زبان هستند و بزرگسالانی که برای مدتی طولانی کم شنوایی داشته‌اند اهمیت بیشتری دارد.
توان بخشی ممکن است شامل تربیت شنیداری، گفتاردرمانی، تمرین درک گفتار و آموزش کار با وسیله باشد. خانواده نیز با حفظ تماس چشمی و کاهش نویز محیط می تواند کمک کند.
علت و نوع کم شنوایی چگونه تشخیص داده می شود؟
پیش از انتخاب سمعک یا هر روش درمانی باید مشخص شود افت شنوایی در کدام بخش اتفاق افتاده و چه شدتی دارد. ارزیابی با بررسی سوابق پزشکی و شنیداری آغاز می شود. زمان شروع علائم، سابقه خانوادگی، مواجهه با صدای بلند، مصرف داروهای آسیب رسان به گوش، عفونت ها و بیماری های زمینه‌ای از اطلاعات مهم هستند.
متخصص براساس شرایط فرد ممکن است از آزمایش های زیر استفاده کند:
- اتوسکوپی: بررسی مجرای گوش و پرده برای شناسایی جرم، التهاب یا آسیب ساختاری
- ادیومتری تون خالص: تعیین آستانه شنوایی در فرکانس های مختلف و ترسیم ادیوگرام
- آزمون‌های گفتاری: ارزیابی توانایی شنیدن و تشخیص کلمات
- تمپانومتری: بررسی عملکرد پرده و وضعیت گوش میانی
- تست OAE: ارزیابی عملکرد سلول های مویی گوش داخلی، به ویژه در نوزادان و کودکان
- تست ABR: بررسی پاسخ عصب شنوایی و ساقه مغز به صدا
- تصویربرداری یا آزمایش ژنتیک: در صورت وجود نشانه یا سابقه‌ای که بررسی تکمیلی را ضروری کند
همه افراد به تمام این آزمایش ها نیاز ندارند. نوع تست بر اساس سن، علائم، نتیجه معاینه و احتمال وجود بیماری زمینه‌ای انتخاب می شود.
ارتباط علت کم شنوایی با گزینه های درمانی
جدول زیر مسیرهای احتمالی را به صورت کلی نشان می دهد و جایگزین تشخیص پزشک یا شنوایی‌شناس نیست.
| علت یا وضعیت احتمالی | گزینه‌هایی که ممکن است بررسی شوند | نکته مهم |
|---|---|---|
| تجمع جرم یا انسداد مجرا | خارج کردن ایمن انسداد توسط متخصص | استفاده خودسرانه از ابزار یا محلول ممکن است آسیب ایجاد کند |
| عفونت یا مایع گوش میانی | درمان عامل زمینه‌ای و گاهی جراحی | پس از درمان باید شنوایی دوباره ارزیابی شود |
| آسیب پرده یا استخوانچه ها | جراحی، سمعک یا وسیله استخوانی | انتخاب روش به محل و میزان آسیب بستگی دارد |
| کم شنوایی حسی عصبی خفیف تا شدید | سمعک و توان بخشی | تنظیم دستگاه باید براساس ادیوگرام انجام شود |
| کم شنوایی حسی عصبی شدید تا عمیق | ارزیابی سمعک قدرتمند یا کاشت حلزون | درک گفتار و سودمندی سمعک اهمیت دارد |
| کم شنوایی مادرزادی یا ارثی | سمعک، کاشت، توان بخشی و گاهی مشاوره ژنتیک | مداخله زودهنگام در کودکان بسیار مهم است |
| کم شنوایی ناگهانی | ارزیابی فوری پزشکی | خرید سمعک نباید جای مراجعه سریع را بگیرد |
| افت ناشی از افزایش سن یا نویز | سمعک، وسایل کمکی و توان بخشی | پیشگیری از آسیب بیشتر نیز ضروری است |
جمع بندی
علت کم شنوایی بر مسیر درمان اثر می گذارد، اما پاسخ کامل را به تنهایی در اختیار ما قرار نمی دهد. مادرزادی بودن زمان وجود مشکل، اکتسابی بودن شروع آن پس از تولد و ارثی بودن منشا ژنتیکی را مشخص می کند. هر کدام از این وضعیت ها می توانند شدت ها و انواع متفاوتی از افت شنوایی ایجاد کنند.
در بعضی افراد، درمان عامل زمینه‌ای با دارو یا جراحی می تواند شنوایی را بهبود دهد. در موارد دائمی، سمعک، کاشت حلزون، وسایل کمک شنوایی و توان بخشی برای افزایش دسترسی به صدا و بهبود ارتباط بررسی می شوند. بهترین راهکار پس از معاینه، شنوایی سنجی و ارزیابی نیازهای فردی مشخص خواهد شد.
اگر در شنیدن گفتار، به ویژه در محیط های شلوغ، مشکل دارید یا احساس می کنید شنوایی شما تغییر کرده است، انجام شنوایی سنجی اولین قدم برای تشخیص علت و انتخاب راهکار مناسب است.
سوالات متداول
پاسخ به علت و محل آسیب بستگی دارد. بعضی مشکلات ساختاری ممکن است با درمان پزشکی یا جراحی بهبود پیدا کنند؛ اما بسیاری از کم شنوایی های حسی عصبی مادرزادی دائمی هستند. در این موارد، سمعک، کاشت حلزون و توان بخشی می توانند دسترسی فرد به صدا و گفتار را افزایش دهند.
خیر. بعضی کم شنوایی های ژنتیکی از زمان تولد وجود دارند، اما برخی دیگر در کودکی یا بزرگسالی ظاهر می شوند و ممکن است به تدریج پیشرفت کنند.
بله. والدین شنوا ممکن است ناقل یک تغییر ژنی مغلوب باشند. همچنین ممکن است یک تغییر ژنتیکی برای نخستین بار در فرد ایجاد شده باشد؛ بنابراین نبود سابقه خانوادگی، منشا ژنتیکی را رد نمی کند.
بعضی کم شنوایی های انتقالی ناشی از مشکلات پرده گوش، استخوانچه ها یا دیگر اختلالات ساختاری ممکن است با جراحی بهبود پیدا کنند. امکان جراحی باید پس از معاینه و بررسی وضعیت گوش مشخص شود.
انتخاب میان این دو فقط به شدت افت وابسته نیست. ابتدا معمولا میزان سودمندی سمعک مناسب ارزیابی می شود. اگر فرد با وجود استفاده صحیح از سمعک، درک گفتار کافی نداشته باشد، ممکن است ارزیابی کاشت حلزون پیشنهاد شود.
خیر. سمعک صدا را متناسب با افت شنوایی تقویت می کند، اما ساختارهای آسیب دیده را ترمیم نمی کند. هدف آن بهبود شنیدن، درک گفتار و مشارکت فرد در ارتباطات روزمره است.
کاهش ناگهانی شنوایی، به ویژه در یک گوش، باید فورا بررسی شود. همراهی آن با سرگیجه شدید، علائم عصبی، ترشح، درد یا آسیب به سر نیز نیاز به ارزیابی سریع پزشکی دارد.
