کم شنوایی بعد از کرونا در برخی افراد گزارش شده است، اما این به معنی آن نیست که هر افت شنوایی پس از کووید حتما ناشی از ویروس یا دائمی است. یکی از مهم ترین حالت هایی که باید جدی گرفته شود، کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی (SSNHL) است که تشخیص و درمان سریع آن اهمیت زیادی دارد.
آیا کم شنوایی بعد از کرونا دائمی می شود؟ خیر، لزوماً دائمی نیست.کم شنوایی بعد از کرونا ممکن است در برخی افراد بهبود پیدا کند، اما در بعضی موارد، به ویژه اگر افت شنوایی از نوع ناگهانی حسی عصبی (SSNHL) باشد،ممکن است بخشی از کاهش شنوایی باقی بماند. به همین دلیل، افت ناگهانی شنوایی را نباید منتظر ماند تا خودبهخود برطرف شود.
🔹 اگر شنوایی ناگهان کاهش پیدا کرده هرچه سریع تر برای شنوایی سنجی و ارزیابی پزشکی اقدام کنید.
🔹 اگر وزوز، سرگیجه یا احساس پُری گوش هم دارید این علائم را جدی تر بگیرید.
🔹 درمان زودهنگام در برخی موارد می تواند شانس بهبود شنوایی را افزایش دهد.
🔹 اگر افت شنوایی باقی بماند توان بخشی شنوایی و در صورت مناسب بودن شرایط، سمعک می تواند به بهبود ارتباط و درک گفتار کمک کند.
در ادامه، علت های احتمالی کم شنوایی پس از کرونا، تفاوت افت موقت و دائمی، پنجره زمانی درمان و مسیر تشخیص تا توان بخشی را بررسی می کنیم.
کم شنوایی بعد از بیماری ویروسی، پدیده ای واقعی است!
تاثیر بعضی عفونت های ویروسی بر سیستم شنوایی موضوع جدیدی نیست. برخی ویروس ها می توانند با درگیری گوش داخلی، عصب شنوایی یا ایجاد واکنش های التهابی و ایمنی، زمینه بروز اختلالات شنوایی را فراهم کنند. سازمان جهانی بهداشت نیز کم شنوایی را به عنوان یکی از عوارض احتمالی برخی بیماری های عفونی مانند سرخک، مننژیت، سرخجه و اوریون معرفی می کند.
البته درباره کرونا باید محتاط تر صحبت کرد. شواهد موجود نشان می دهند که کم شنوایی بعد از کرونا و به خصوص کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی در برخی بیماران گزارش شدهاست، اما هنوز رابطه علت و معلولی قطعی بین عفونت SARS-CoV-2 و افزایش خطر این نوع کم شنوایی ثابت نشدهاست.
چرا اصلا بیماری هایی مثل کرونا می توانند روی شنوایی اثر بگذارند؟
برای درک این موضوع ابتدا باید بدانیم شنوایی فقط به پرده گوش محدود نمی شود. دریافت و انتقال صدا به عملکرد سالم گوش خارجی، گوش میانی، حلزون گوش داخلی و عصب شنوایی وابسته است.
در برخی عفونت های ویروسی، چند مکانیسم به عنوان علت احتمالی اختلال شنوایی مطرح شدهاند؛ از جمله التهاب، واکنش های سیستم ایمنی، اختلالات عروقی و احتمال درگیری مستقیم یا غیرمستقیم ساختارهای گوش داخلی و مسیر شنوایی. در مورد SARS-CoV-2 نیز چنین مکانیسم هایی مطرح شدهاند، اما هنوز مشخص نیست کدام یک نقش اصلی را دارد. بنابراین بهتر است نگوییم «کرونا حتما به عصب شنوایی آسیب می زند»؛ بلکه بگوییم شواهد، احتمال درگیری سیستم شنوایی را مطرح کردهاند.
نکته مهم دیگر این است که هر احساس گرفتگی یا کاهش شنوایی پس از کرونا الزاما به معنی آسیب گوش داخلی نیست. برای مثال، مشکلات گوش میانی یا تجمع مایع می توانند باعث کم شنوایی انتقالی شوند و با کم شنوایی حسی عصبی تفاوت دارند. تشخیص این تفاوت با معاینه و آزمایش های شنوایی انجام می شود.
به همین دلیل اگر فردی بعد از ابتلا به کووید متوجه شود صداها را ضعیف تر می شنود، یک گوشش ناگهان کمتر می شنود یا همزمان دچار وزوز گوش شدهاست، نباید صرفا منتظر بماند تا مشکل خودبهخود برطرف شود.
کرونا در مقایسه با سایر ویروس ها (سرخک، مننژیت، اوریون) از نظر آسیب شنوایی
ارتباط بیماری های عفونی با کم شنوایی از قبل از همه گیری کرونا شناخته شده است، اما قدرت شواهد برای بیماری های مختلف یکسان نیست.
برای نمونه، اوریون می تواند در موارد نادر با کاهش شنوایی همراه شود و CDC آن را در فهرست عوارض این بیماری قرار می دهد؛ این افت شنوایی می تواند موقت یا دائمی باشد.
مننژیت نیز از بیماری های عفونی مهم از نظر عوارض شنوایی است. طبق راهنمای جدید سازمان جهانی بهداشت، کم شنوایی یکی از مهم ترین عوارض طولانی مدت مننژیت باکتریایی محسوب می شود و در صورت بروز، ارزیابی شنوایی و توان بخشی باید هرچه سریع تر انجام شود.
در مورد کرونا، وضعیت متفاوت است. برخلاف بیماری هایی که ارتباطشان با آسیب شنوایی به خوبی شناخته شده، درباره کرونا و کم شنوایی هنوز نمی توان با قطعیت گفت که SARS-CoV-2 مستقیما باعث افت شنوایی می شود. مطالعات موردی و مرورهای علمی، مواردی از SSNHL پس از کووید را گزارش کردهاند، اما مطالعات بزرگ تر هنوز برای اثبات رابطه علت و معلولی و تعیین میزان واقعی این خطر کافی نیستند.
بنابراین اگر بعد از یک بیماری ویروسی، به خصوص کرونا، تغییری در شنوایی ایجاد شد، مهم ترین کار این نیست که از همان ابتدا آن را «کم شنوایی ناشی از کرونا» بدانیم؛ بلکه باید نوع افت شنوایی، زمان شروع آن و شدت تغییرات شنوایی مشخص شود.
کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی (SSNHL) چیست و چرا محور اصلی بحث است؟
یکی از مهم ترین سناریوهایی که در بررسی کم شنوایی بعد از کرونا باید به آن توجه داشت، کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی است. این وضعیت با کم شنوایی تدریجی که ممکن است طی ماه ها یا سال ها ایجاد شود تفاوت دارد. در SSNHL، فرد ممکن است در فاصله کوتاهی متوجه شود که شنوایی یک گوش یا، در مواردی، هر دو گوش به شکل محسوسی کاهش یافته است.
اهمیت این نوع کم شنوایی در این است که زمان شروع علائم در تصمیم گیری پزشکی اهمیت زیادی دارد و تأخیر در ارزیابی می تواند فرصت های درمانی را محدود کند.
تعریف بالینی و معیار ۷۲ ساعته
بر اساس معیار بالینی رایج، کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی به کاهش حداقل ۳۰ دسیبل شنوایی در دست کم سه فرکانس متوالی گفته می شود که طی حداکثر ۷۲ ساعت ایجاد شده باشد. این تعریف در راهنمای بالینی آکادمی آمریکایی گوش و حلق و بینی نیز به کار رفتهاست.
البته یک نکته مهم وجود دارد: بیمار نمی تواند با تشخیص خانگی مشخص کند که افت شنوایی او واقعا SSNHL است یا نه. ممکن است احساس «گرفتگی گوش» داشته باشد، اما علت اصلی مشکل، مایع گوش میانی، جرم گوش یا یک اختلال دیگر باشد.
به همین دلیل، ادیومتری و ارزیابی تخصصی شنوایی نقش مهمی در تشخیص دارد. اگر کاهش شنوایی ناگهان اتفاق افتاده، به خصوص اگر فقط یک گوش را درگیر کرده باشد، بهتر است آن را به امید برطرف شدن خودبهخودی به تعویق نیندازید. راهنمای بالینی SSNHL نیز بر تشخیص سریع و انجام ارزیابی شنوایی برای مشخص شدن نوع افت تاکید دارد.
علائم همراه: وزوز گوش، سرگیجه، احساس پُری گوش
کم شنوایی ناگهانی همیشه به تنهایی ظاهر نمی شود. برخی افراد همزمان با افت شنوایی دچار وزوز گوش می شوند؛ یعنی صدایی مانند سوت، زنگ، وزوز یا صدای هیس را بدون وجود منبع خارجی می شنوند.
در مرور نظاممند مطالعات مربوط به کووید و SSNHL، وزوز گوش یکی از شایع ترین علائم همراه گزارش شدهبود؛ در مجموعه موارد بررسی شده، حدود ۶۰.۹ درصد بیماران علائم وزوز گوش داشتند. البته این عدد مربوط به مجموعه محدود مطالعات موجود درباره SSNHL مرتبط با کووید است و نباید به عنوان میزان شیوع وزوز در تمام مبتلایان به کرونا در نظر گرفته شود.
سرگیجه یا احساس عدم تعادل نیز می تواند همراه برخی موارد SSNHL دیده شود. همچنین بعضی بیماران به جای توصیف واضح «کم شنوا شدن»، ابتدا از احساس پُری، فشار یا کیپ شدن گوش صحبت می کنند.
بنابراین اگر بعد از کرونا یا یک بیماری ویروسی با ترکیبی از کاهش ناگهانی شنوایی، وزوز گوش، احساس پُری گوش یا سرگیجه مواجه شدید، بهتر است موضوع را صرفاً به خستگی یا عوارض گذرای بیماری نسبت ندهید. در چنین شرایطی، ارزیابی سریع شنوایی می تواند مشخص کند که با یک مشکل موقت و قابل برگشت مواجه هستید یا یک افت حسی عصبی که نیاز به اقدام فوری دارد.
موقتی یا دائمی؟ پاسخ به سوال اصلی
پاسخ کوتاه این است که کم شنوایی بعد از کرونا ممکن است موقتی باشد، اما در برخی افراد می تواند باقی بماند و به کم شنوایی طولانی مدت یا دائمی تبدیل شود. بااینحال، نمی توان صرفاً بر اساس سابقه ابتلا به کرونا پیش بینی کرد که افت شنوایی در یک فرد حتماً دائمی خواهد شد. نوع و شدت کم شنوایی، علت آن و مهم تر از همه، سرعت تشخیص و شروع درمان در تعیین نتیجه نقش دارند.
اگر کاهش شنوایی به صورت ناگهانی رخ دهد، احتمال کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی (SSNHL) باید بررسی شود. این وضعیت با کم شنوایی تدریجی تفاوت دارد و به دلیل وابستگی برخی درمان ها به زمان، نباید تشخیص آن به تاخیر بیفتد.
چه عوامی احتمال بازگشت کامل شنوایی را افزایش می دهند؟
یکی از مهم ترین عواملی که می تواند با نتیجه بهتر درمان همراه باشد، مراجعه سریع پس از شروع افت شنوایی است. هرچه فرد زودتر شنوایی خود را بررسی کند، امکان تشخیص نوع افت و تصمیم گیری درباره درمان مناسب نیز زودتر فراهم می شود.
شدت کم شنوایی، سن، وضعیت شنوایی اولیه و الگوی افت در تست شنوایی نیز می توانند در پیش آگهی موثر باشند. البته هیچ کدام از این عوامل به تنهایی نمی توانند تضمین کنند که شنوایی بهطور کامل برمی گردد.
راهنمای بالینی آکادمی آمریکایی گوش و حلق و بینی درباره کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی توصیه می کند که در افراد مبتلا به افت شنوایی ناگهانی، شنوایی سنجی در سریع ترین زمان ممکن انجام شود و حداکثر تا ۱۴ روز پس از شروع علائم، برای تایید تشخیص انجام گیرد.
بنابراین اگر بعد از کرونا متوجه کاهش ناگهانی شنوایی شدید، بهتر است منتظر نمانید تا مشخص شود مشکل خودبهخود برطرف میشود یا نه. ابتدا باید مشخص شود که واقعاً با یک افت حسی عصبی مواجه هستید یا علت ساده تری مانند مشکل گوش میانی وجود دارد.
چه زمانی احتمال ماندگار شدن کم شنوایی بیشتر است؟
اگر افت شنوایی شدید باشد یا فرد مدت زیادی بدون ارزیابی و درمان مناسب صبر کند، احتمال بازگشت کامل شنوایی می تواند کمتر شود. بااینحال، تاخیر در مراجعه به این معنی نیست که کم شنوایی حتماً دائمی شدهاست.
همچنین نباید هر نوع افت شنوایی پس از کرونا را مستقیماً به خود ویروس نسبت داد. گرفتگی گوش، تجمع مایع در گوش میانی، عفونت گوش و سایر مشکلات شنوایی نیز می توانند بعد از بیماری های تنفسی ایجاد شوند.
به همین دلیل، پیش از اینکه درباره دائمی بودن کم شنوایی بعد از کرونا صحبت کنیم، باید ابتدا نوع و علت افت شنوایی مشخص شود. معاینه گوش و تست های شنوایی می توانند مشخص کنند که کاهش شنوایی از نوع انتقالی، حسی عصبی یا ترکیبی است.
آمار واقعی از مطالعات بالینی؛ درصد بهبودی با درمان زودهنگام
یکی از مطالعاتی که بیماران مبتلا به کووید و کم شنوایی حسی عصبی ناگهانی را بررسی کرده، روی ۲۰ بیمار انجام شد. شروع افت شنوایی در این بیماران بین یک تا سه ماه پس از ابتلا به کووید گزارش شده بود.
مطالعه بالینی درباره کم شنوایی حسی عصبی ناگهانی پس از کووید و پاسخ آن به درمان کورتیکواستروئیدی نشان داد که پس از درمان، ۱۳ نفر از ۲۰ بیمار، یعنی ۶۵ درصد، بهبودی کامل شنوایی داشتند؛ در مقابل، ۷ نفر، معادل ۳۵ درصد، در پایان دوره پیگیری به بهبودی کامل نرسیدند.
در همین مطالعه، شروع زودتر درمان با نتیجه بهتر همراه بود؛ موضوعی که اهمیت مراجعه سریع پس از مشاهده افت شنوایی را برجسته می کند.
البته نباید این رقم ۶۵ درصد را به تمام افرادی که دچار کم شنوایی بعد از کرونا می شوند تعمیم داد. تعداد بیماران این مطالعه کم بود و برای تعیین میزان واقعی بهبودی در جمعیت بزرگ تر، به مطالعات گسترده تر نیاز است. بنابراین این آمار بیشتر یک یافته پژوهشی مهم است تا پیش بینی قطعی نتیجه درمان برای هر بیمار.
پنجره طلایی درمان: چرا سرعت مراجعه تعیین کننده است؟
در کم شنوایی ناگهانی، زمان شروع علائم اهمیت زیادی دارد. اصطلاح «پنجره طلایی درمان» به همین اهمیت زمانی اشاره می کند؛ یعنی هرچه ارزیابی و درمان زودتر انجام شود، فرصت بیشتری برای استفاده از درمان های مناسب وجود خواهد داشت.
بر اساس راهنمای بالینی، کورتیکواستروئیدها می توانند به عنوان یکی از گزینه های درمان اولیه در دو هفته نخست شروع کم شنوایی ناگهانی مورد استفاده قرار گیرند. در صورت بهبودی ناکامل نیز ممکن است تزریق کورتیکواستروئید داخل پرده گوش در هفته های بعدی به عنوان درمان نجات بخش مطرح شود.
بنابراین، «صبر کنیم ببینیم خودش خوب می شود یا نه» رویکرد مناسبی برای افت شنوایی ناگهانی نیست؛ به خصوص زمانی که فرد نمی داند علت کاهش شنوایی چیست.
علائم هشدار که نباید نادیده گرفته شوند
بعد از کرونا، همه علائم گوش نیازمند اقدام فوری نیستند؛ اما ترکیب علائم زیر باید جدی گرفته شود:
- کاهش ناگهانی شنوایی در یک یا هر دو گوش
- احساس واضح کاهش شنوایی در یک گوش
- وزوز گوش همزمان با کاهش شنوایی
- سرگیجه یا اختلال تعادل همراه با افت شنوایی
- احساس پُری یا فشار گوش همراه با کاهش شنوایی
- بدتر شدن شنوایی طی چند ساعت یا چند روز
اگر چنین علائمی ایجاد شدهاست، بهتر است تشخیص را به احساس شخصی درباره «گرفتگی گوش» محدود نکنید. ادیومتری و ارزیابی تخصصی می تواند مشخص کند که مشکل از گوش میانی است یا گوش داخلی و مسیر عصبی شنوایی را درگیر کرده است.
چرا خیلی از بیماران کرونایی این علامت را دیر تشخیص می دهند؟
در زمان ابتلا به کرونا، معمولاً علائمی مانند تب، سرفه، تنگی نفس، ضعف و بدن درد بیشتر مورد توجه قرار می گیرند. به همین دلیل، ممکن است فرد تغییرات شنوایی را در میان سایر علائم بیماری چندان جدی نگیرد.
از طرف دیگر، احساس گرفتگی یا پُری گوش ممکن است با احتقان بینی و علائم تنفسی اشتباه گرفتهشود. فرد تصور می کند با برطرف شدن بیماری، گوش نیز به حالت طبیعی برمیگردد.
اما تفاوت مهمی بین احساس گرفتگی گوش و کم شنوایی واقعی وجود دارد و بدون معاینه و تست شنوایی نمی توان علت را با اطمینان مشخص کرد. به همین دلیل، اگر کاهش شنوایی به طور ناگهانی ایجاد شده باشد، به خصوص اگر با وزوز یا سرگیجه همراه باشد، بهتر است مراجعه برای ارزیابی شنوایی به روزهای بعد موکول نشود.
مسیر تشخیص و درمان، گامبهگام
اگر بعد از کرونا متوجه کاهش شنوایی شدهاید، اولین قدم این نیست که خودسرانه دارو مصرف کنید یا بلافاصله به فکر خرید سمعک باشید. ابتدا باید مشخص شود افت شنوایی واقعاً وجود دارد، از چه نوعی است و چه شدتی دارد. مسیر تشخیص و درمان معمولاً از ارزیابی شنوایی شروع می شود و بر اساس نتیجه آزمایش ها ادامه پیدا می کند.
مراجعه به شنوایی شناس یا متخصص گوش و حلق و بینی
در صورت کاهش شنوایی، به خصوص اگر افت به صورت ناگهانی ایجاد شود، بهتر است ارزیابی را به تاخیر نیندازید. شنواییشناس (Audiologist) می تواند وضعیت شنوایی را با آزمایش های تخصصی بررسی کند و مشخص کند افت شنوایی در چه فرکانس هایی و با چه شدتی ایجاد شدهاست.
در صورتی که نتیجه بررسی به نفع کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی باشد، ارزیابی توسط متخصص گوش، حلق و بینی نیز اهمیت دارد؛ زیرا درمان دارویی و بررسی علت های پزشکی افت شنوایی در حیطه پزشک است.
در واقع، شنوایی شناس و متخصص گوش و حلق و بینی در این مسیر نقش مکمل دارند: شنوایی شناس وضعیت عملکرد شنوایی را اندازه گیری می کند و پزشک با بررسی های پزشکی، درباره علت احتمالی و گزینه های درمانی تصمیم می گیرد.
تست های شنوایی سنجی (ادیومتری) برای تشخیص دقیق
احساس اینکه «گوشم کیپ شده» یا «صداها را ضعیف تر می شنوم» به تنهایی نمی تواند نوع کم شنوایی را مشخص کند. برای همین معمولاً ادیومتری تون خالص (Pure-Tone Audiometry) یکی از مهم ترین آزمایش ها در این مرحله است.
در ادیومتری، توانایی فرد برای شنیدن صداهایی با فرکانس ها و شدت های مختلف بررسی می شود و نتیجه در قالب ادیوگرام یا نوار گوش ثبت می شود. این آزمایش می تواند مشخص کند که افت شنوایی در محدوده فرکانسی خاصی وجود دارد یا خیر و شدت آن چقدر است.
بسته به شرایط فرد، ممکن است آزمایش های دیگری مانند آزمون گفتار، تمپانومتری و بررسی رفلکس آکوستیک نیز انجام شود. هدف این است که مشخص شود مشکل در گوش خارجی یا میانی قرار دارد یا گوش داخلی و مسیر عصبی شنوایی را درگیر کرده است.
این مرحله به خصوص برای افرادی که دچار کم شنوایی بعد از کرونا شدهاند اهمیت دارد؛ زیرا صرفاً همزمانی افت شنوایی با کرونا برای تعیین علت کافی نیست.
درمان دارویی؛ کورتیکواستروئید خوراکی یا تزریق داخل پرده گوش
اگر تشخیص کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی تأیید شود، پزشک ممکن است درمان با کورتیکواستروئیدها را در نظر بگیرد. کورتیکواستروئیدها با هدف کاهش التهاب و سایر فرایندهای احتمالی مؤثر بر گوش داخلی استفاده می شوند، اما انتخاب دارو، مقدار مصرف و روش تجویز باید توسط پزشک تعیین شود.
کورتیکواستروئید ممکن است به صورت خوراکی یا تزریق داخل پرده گوش (Intratympanic) تجویز شود. تزریق داخل پرده گوش باعث رساندن دارو به فضای گوش میانی و در نهایت گوش داخلی می شود و در برخی شرایط می تواند به عنوان درمان اولیه یا درمان نجاتبخش مورد استفاده قرار گیرد.
نکته مهم این است که کورتون نباید خودسرانه برای کم شنوایی بعد از کرونا مصرف شود. این داروها می توانند عوارض و موارد منع مصرف داشته باشند و پزشک باید بر اساس شرایط عمومی بیمار و نوع افت شنوایی درباره آنها تصمیم بگیرد.
همچنین اگر کم شنوایی ناشی از کرونا یا یک بیماری ویروسی به صورت ناگهانی ایجاد شده باشد، نباید تصور کرد که مصرف خودسرانه کورتون بعد از گذشت چندین هفته همچنان همان اثر اولیه را خواهد داشت. زمان شروع درمان یکی از عوامل مهم در تصمیم گیری پزشکی است.
اگر افت شنوایی باقی بماند: نقش توان بخشی شنوایی و سمعک
در برخی افراد، حتی پس از درمان، بخشی از افت شنوایی باقی می ماند. در این شرایط، هدف از درمان دیگر فقط «برگرداندن شنوایی به حالت قبل» نیست؛ بلکه باید کمک کرد فرد بتواند با میزان شنوایی باقیمانده، ارتباط موثر و کیفیت زندگی مناسبی داشته باشد.
اگر میزان و نوع کم شنوایی با استفاده از سمعک قابل جبران باشد، شنوایی شناس می تواند بر اساس نتیجه ادیوگرام، نیازهای ارتباطی و شرایط زندگی فرد، مناسب ترین گزینه را انتخاب و تنظیم کند.
توان بخشی شنوایی نیز می تواند در کنار سمعک اهمیت داشته باشد. این فرایند ممکن است شامل آموزش استفاده صحیح از سمعک، تنظیمات دورهای، تمرین شنیداری و راهکارهای ارتباطی برای محیط های شلوغ باشد.
بنابراین سمعک اولین قدم درمان کم شنوایی ناگهانی نیست؛ بلکه زمانی مطرح می شود که پس از بررسی و درمان اولیه، مقداری از افت شنوایی باقی مانده باشد و فرد برای بهبود ارتباطات روزمره به تقویت صدا نیاز داشته باشد.
جمع بندی
کم شنوایی بعد از کرونا همیشه دائمی نیست و در برخی افراد ممکن است شنوایی به صورت کامل یا نسبی بهبود پیدا کند. بااینحال، اگر افت شنوایی ناگهانی ایجاد شده باشد، نباید آن را صرفا یکی از عوارض گذرای کرونا دانست و منتظر ماند تا خودبهخود برطرف شود.
مهم ترین اقدام، تشخیص سریع نوع و شدت کم شنوایی است. شنوایی سنجی می تواند مشخص کند که کاهش شنوایی، انتقالی است یا حسی عصبی و آیا احتمال SSNHL مطرح است یا خیر. در صورت تایید کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی، پزشک بر اساس زمان شروع علائم و شرایط بیمار درباره درمان تصمیم می گیرد.
اگر بخشی از افت شنوایی پس از درمان باقی بماند، مسیر درمان به پایان نمی رسد. توان بخشی شنوایی، استفاده از سمعک و روش های مدیریت وزوز گوش می توانند به فرد کمک کنند تا با شنوایی باقیمانده، ارتباط موثرتری داشته باشد.
در نهایت، مهم ترین نکته این است: افت ناگهانی شنوایی را جدی بگیرید؛ زمان مراجعه می تواند در فرصت های درمانی شما تفاوت ایجاد کند.
کم شنوایی بعد از کرونا همیشه دائمی نیست و در برخی افراد ممکن است شنوایی به صورت کامل یا نسبی بهبود پیدا کند. بااینحال، اگر افت شنوایی ناگهانی ایجاد شده باشد، نباید آن را صرفا یکی از عوارض گذرای کرونا دانست و منتظر ماند تا خودبهخود برطرف شود.
مهم ترین اقدام، تشخیص سریع نوع و شدت کم شنوایی است. شنوایی سنجی می تواند مشخص کند که کاهش شنوایی، انتقالی است یا حسی عصبی و آیا احتمال SSNHL مطرح است یا خیر. در صورت تایید کم شنوایی ناگهانی حسی عصبی، پزشک بر اساس زمان شروع علائم و شرایط بیمار درباره درمان تصمیم می گیرد.
اگر بخشی از افت شنوایی پس از درمان باقی بماند، مسیر درمان به پایان نمی رسد. توان بخشی شنوایی، استفاده از سمعک و روش های مدیریت وزوز گوش می توانند به فرد کمک کنند تا با شنوایی باقیمانده، ارتباط موثرتری داشته باشد.
سوالات متداول
هنوز نمی توان درصد دقیقی برای شیوع کم شنوایی ناشی از کرونا اعلام کرد. مواردی از کم شنوایی پس از کووید گزارش شده، اما رابطه مستقیم و میزان واقعی این عارضه هنوز به طور قطعی مشخص نشدهاست.
زمان مشخص و ثابتی وجود ندارد. در مطالعات مختلف، شروع افت شنوایی از زمان ابتلا تا هفته ها یا حتی ماه ها بعد گزارش شدهاست؛ بنابراین صرفاً فاصله زمانی نمی تواند علت کم شنوایی را مشخص کند.
گاهی ممکن است شنوایی بهبود پیدا کند، اما این موضوع قابل تضمین نیست. اگر افت شنوایی ناگهانی باشد، بهتر است برای مشخص شدن علت و شروع به موقع درمان، منتظر بهبودی خودبهخودی نمانید.
خیر. وزوز گوش می تواند بدون کم شنوایی قابل اندازه گیری نیز ایجاد شود. بااینحال، اگر وزوز جدید و مداوم است، به خصوص اگر همراه با کاهش شنوایی باشد، انجام ارزیابی شنوایی توصیه می شود.
مواردی از کم شنوایی و وزوز گوش پس از واکسیناسیون گزارش شدهاست، اما مطالعات جمعیتی بزرگ تاکنون رابطه علت و معلولی مشخصی بین واکسن کرونا و افزایش خطر کم شنوایی ناگهانی نشان ندادهاند.
